ATEX

Strefy zagrożenia wybuchem - Klasyfikacja

Nasza oferta dotyczy określenia rodzaju i wyliczenia zasięgu strefy zagrożenia wybuchem, zarówno dla nowo projektowanych instalacji, pomieszczeń jak i dla tych istniejących. Weryfikujemy również istniejącą w zakładzie klasyfikację stref zagrożonych wybuchem oraz wskazujemy rozwiązania techniczne i organizacyjne zmniejszające ich występowanie.


Pod pojęciem strefy zagrożenia wybuchem rozumie się przestrzeń, w której może występować mieszanina substancji palnej z powietrzem lub innymi utleniaczem o stężeniu zawartym między dolną i górna granicą wybuchowości.


Strefy zagrożenia wybuchem określa się klasyfikując je na podstawie prawdopodobieństwa i czasu występowania atmosfery wybuchowej jako:

Palne gazy, mgły i pary palnych cieczy
  • strefa 0 - przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę z powietrzem substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł, występuje stale, często lub przez długie okresy;
  • strefa 1 - przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę z powietrzem substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł, może czasami wystąpić w trakcie normalnego działania;
  • strefa 2 - przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa zawierająca mieszaninę z powietrzem substancji palnych w postaci gazów, par, mgieł, nie występuje w trakcie normalnego działania, a w przypadku wystąpienia, utrzymuje się przez krótki okres;

strefa zagrożenia wybuchem - ATEX

Palne pyły
  • strefa 20 - przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu występuje stale, często lub przez długie okresy;
  • strefa 21 - przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu może czasami wystąpić w trakcie normalnego działania;
  • strefa 22 - przestrzeń, w której atmosfera wybuchowa w postaci obłoku palnego pyłu w powietrzu nie występuje w trakcie normalnego działania, a w przypadku wystąpienia, utrzymuje się przez krótki okres.

strefa zagrożenia wybuchem - pyłowa

Przykład graficznego przedstawienia rodzaju i zasięgu stref zagrożenia wybuchem

 

Podczas klasyfikacji stref zagrożenia wybuchem uwzględnia się dodatkowo poniższe parametry:

Stopień emisji

Wyróżnia się trzy stopnie emisji, uszeregowane według malejącego prawdopodobieństwa występowania gazowej atmosfery wybuchowej:

  • Ciągła - emisja, która występuje stale, lub której występowania można spodziewać się w długich okresach;
  • Pierwszy - emisja, której występowania podczas normalnej pracy można spodziewać się okresowo lub okazjonalnie;
  • Drugi - emisja, której występowania w warunkach normalnej pracy nie można spodziewać się, a jeżeli pojawi się ona rzeczywiście, to może tak się stać tylko rzadko i tylko na krótkie okresy.

Źródło emisji może być zaklasyfikowane do jednego ze stopni emisji lub do kombinacji więcej niż jednego z nich.

Rodzaj wentylacji

Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje wentylacji:

  • wentylację naturalną;
  • wentylację mechaniczną, ogólną lub miejscowa.

Skuteczność wentylacji w procesie rozpraszania i zalegania atmosfery wybuchowej zależy od stopnia wentylacji i jej dyspozycyjności.

Stopień wentylacji

Wyróżnia się następujące trzy stopnie wentylacji:

  • Wysoki - jest w stanie zredukować stężenie przy źródle emisji niemal natychmiast, dając w wyniku stężenie poniżej dolnej granicy wybuchowości. W rezultacie otrzymuje się strefę o małym (nawet pomijalnym) zasięgu.
  • Średni - jest w stanie wpływać na stężenie, czego rezultatem jest sytuacja stabilna, w której stężenie poza granicami strefy, w czasie trwania emisji, jest poniżej dolnej granicy wybuchowości i gdzie atmosfera wybuchowa nie zalega w nadmiarze po zakończeniu emisji. Zasięg i rodzaj strefy są ograniczone parametrami konstrukcyjnymi.
  • Niski - nie jest w stanie wpływać na stężenie, w czasie trwania emisji i/lub nie może zabezpieczyć przed zbytnim zaleganiem atmosfery palnej po zakończeniu emisji.
Dyspozycyjność wentylacji

Dyspozycyjność wentylacji ma wpływ na występowanie lub powstawanie atmosfery wybuchowej i dlatego także na rodzaj strefy.
Wyróżnia się trzy poziomy dyspozycyjności wentylacji:

  • Dobra - wentylacja prawie zawsze;
  • Dostateczna - wentylacja w czasie normalnej pracy. Przerwy są dopuszczalne pod warunkiem ich rzadkiego występowania i w krótkich okresach;
  • Słaba - wentylacja, która nie spełnia wymagań dotyczących wentylacji dość dobrej lub dobrej, lecz nie dopuszcza się występowania przerw o długich okresach.

Wentylacji, która nie spełnia wymagań nawet dyspozycyjności słabej nie należy brać pod uwagę jako przyczyniającej się do wentylacji przestrzeni.

 

©2017 BHP Consulting
ATEX, Bezpieczeństwo procesowe
Ppoż, Szkolenia
Kontakt
Tel. kom.: +48 503 409 503
E-mail: gbrykala*!*pogotowiebhp.com.pl

Zaprojektowało: avangardo.pl

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Polityce prywatności.

Zapytaj o ofertę

Wprowadź imię i nazwisko

Wprowadź poprawny e-mail

Wprowadź nr telefonu

Wprowadź imię i nazwisko

CONTACT_ALERT_TYPE1

Wprowadź treść wiadomości

Wyślij formularz

X